Dzieła z drewna
Najstarszy drewniany kościół Wielkopolski
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Ołoboku wzniesiony został w 1 ćw. XVI w. z inicjatywy zakonu cysterek, które sprawdzone zostały z Trzebnicy przez Władysława Odonica już w 1213 r. Jest jedną z najstarszych drewnianych świątyń w Wielkopolsce, która zachowała się w późnogotyckiej, prawie niezmienionej formie. Charakteryzuje się jednonawowym wnętrzem z nieznacznie węższym prezbiterium, przykrytym wysokim, dwuspadowym dachem z gontu, zakończonym szerokim okapem. Na jego szczycie umieszczono niewielką wieżę zwaną sygnaturką.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/IMG_2143.jpg)
Na szczególną uwagę zasługują ozdobnie rzeźbione belki zwane zaczepami, które przymocowywane są do wystających belek stropu, w celu wzmocnienia łączenia ścian z dachem.
Ciekawostka dotycząca kościoła wiąże się z jego oknami. W ścianie północnej wstawione zostały dopiero w XVIII w., gdyż wcześniej wierzono, że ta strona świata podlega działaniom złych mocy. W ten sposób starano się ograniczyć wstęp sił nieczystych.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2019/04/Ołobok_30.jpg)
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/IMG_2117.jpg)
Kolejnym zaskakującym zabytkiem jest XVII-wieczna ambona, dostawiona z zewnętrznej strony do ściany prezbiterium kościoła (w XVIII w. zastąpiona została nowym egzemplarzem). W ten praktyczny sposób wykorzystano schody, będące integralną jej częścią, żeby móc swobodnie korzystać z dzwonów z 1746 i z 1799 r., zawieszonych pod okapem kościoła.
„Szafa” pełna biblijnych treści
Późnorenesansowy ołtarz główny ołobockiej świątyni to prawdziwe arcydzieło konstruktorskie. Zanim przybrał formę tzw. pentaptyku, czyli 5-częściowej „szafy” ze specjalnymi polami na wizerunki świętych, pracowało nad nim wielu rzemieślników: drwale, stolarze, snycerze.
W zależności od potrzeb liturgicznych poszczególne skrzydła otwierano bądź zamykano. Dzięki temu oczom wiernych ukazywały się stopniowo wszystkie sceny przedstawione w poszczególnych kwaterach.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/DSC_3038-HDR-e1590406766412.jpg)
Na pentaptyku ołobockim ukazano:
- w zwieńczeniu ołtarza zobrazowano Matkę Bożą w otoczeniu zastępu świętych, nad którymi unosi się Duch Święty pod postacią gołębicy.
- w głównej kwaterze chrzest Chrystusa,
- na lewym skrzydle wewnętrznym św. Michała Archanioła,
- na prawym skrzydle wewnętrznym św. Jana Apostoła i Ewangelistę,
8 scen pasyjnych widocznych po zamknięciu ołtarza, czyli na skrzydłach zewnętrznych.
Namalował je na deskach Adam Scholz z Wrocławia, o czym świadczy jego własna sygnatura. Jak przystało na twórcę renesansowego, umieścił on swe inicjały oraz datę „1600” na skarpie, na której przyklęka postać św. Jana Chrzciciela.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/Ołobok-data-e1590405762170.jpg)
Patron zakochanych
Przy południowej ścianie nawy znajduje się późnorenesansowy ołtarz datowany na połowę XVII w. W głównej kwaterze, pomiędzy bogato rzeźbionymi kolumnami z dekoracją roślinną, umieszczono wizerunek św. Walentego. W średniowieczu Święty wzywany był jako orędownik podczas ciężkich chorób, zwłaszcza nerwowych i epilepsji, natomiast w późniejszych czasach, szczególnie w Anglii i Stanach Zjednoczonych rozpowszechniono jego kult jako patrona zakochanych.
Żyjący w czasach cesarstwa rzymskiego św. Walenty była biskupem i lekarzem. W okresie licznych prześladowań pierwszych chrześcijan często pomagał skazanym podczas ich procesów i egzekucji. Wkrótce został sam pojmany i ścięty mieczem w dniu 14. lutego.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/DSC_3026-HDR-e1590406974979.jpg)
Tronująca Madonna
Z ołobockiej świątyni pochodzi Madonna z Dzieciątkiem z ok. 1320 r. obecnie znajdująca się w depozycie w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu. Poważnie nadgryziona zębem czasu, wciąż prezentuje wysoką wartość artystyczną i oryginalny przekaz. Drewniana Madonna przedstawiona została bardzo majestatycznie, formą nawiązuje do teologicznego „Tronu Mądrości” wyrażającego idee Maryi jako tronu Wcielonego Lotosu czyli Mądrości Bożej. W jej postaci uderza przede wszystkim dysproporcja pomiędzy stosunkowo krótkimi nogami a smukłym torsem, delikatnymi rysami twarzy a zbyt długą szyją.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2020/05/IMG_3222.jpg)
Statyczność podkreślona została sumarycznie potraktowaną sylwetką, przykrytą udrapowaną szatą w linearnie ułożone fałdy. Dzieciątko Jezus leżące na jej prawym ramieniu ubrane zostało w suknię powielającą wzór szat Maryi. Nastrój uroczystego i ponadczasowego trwania Matki z Synem subtelnie kontrastuje z wyrazem oblicza Madonny, na którym maluje się smutek. Podkreślony został dogmat jej Bożego rodzicielstwa oraz pogodzenia się z przeznaczeniem – radością z narodzenia Syna oraz smutkiem nad jego cierpieniem i śmiercią.
Lokalny rzeźbiarz ludowy
W 1. poł. XIX w. do nawy kościoła od strony południowej dostawiono czworoboczną kruchtę. Od zewnątrz zdobi ją zabytkowa drewniana figura św. Józefa z Dzieciątkiem. Wyrzeźbił ją żyjący wówczas ludowy artysta z Wieruszowa, Paweł Bryliński, który spoczął na tutejszym cmentarzu.
Chociaż jego grób nie przetrwał do czasów nam współczesnych, pamięć o utalentowanym rzemieślniku wciąż pozostaje żywa.
![](http://dzielazdrewna.pl/wp-content/uploads/2019/04/Ołobok_23.jpg)
Paweł Bryliński był wędrownym snycerzem. Szlak jego wędrówek został „oznakowany” dziełami, które po sobie pozostawił. Najwięcej prac Mistrza, wyrzezanych młotkiem, dłutkiem i koziołkiem (niewielkim nożem doskonale tnącym drewno), zlokalizowano na terenie ziemi ostrowskiej (południowa Wielkopolska). Są to liczne krzyże przydrożne (m.in. w Droszewie, Mikstacie, Kowalewie), figury tzw. Bożej Męki (postaci towarzyszące wiszącemu na krzyżu Chrystusowi, np. w Raczycach), kapliczki (m.in. Węglewice) oraz… drewniane zabawki dla wiejskich dzieci.
Odpusty
24 czerwca